Jurgis Kunczinas Tula , Wiesław Szymański, MUZA, 08.09.2002

Pomysł powieści nie jest ani nowy, ani szczególny. Powiedzieć by nawet można – banalny. Ona – Tula – jest utalentowaną panną z dobrego domu, z zainteresowaniami artystycznymi, szukającą w życiu miłości i sensu – wbrew woli rodziców, którzy uparli się, by szybko i dobrze wydać córkę za mąż –nie zważając – a nawet mając gdzieś - jej oczekiwania, tęsknoty i wyobrażenia o ludzkim bytowaniu. On – bezdomny włóczęga, tęskniący za kawiarniano-artystycznym życiem, żyjący z dnia na dzień, za byle grosz – zarobiony gdzie i jakkolwiek się da - nie wylewa za kołnierz, czego naturalną konsekwencją jest alkoholizm w wydaniu iście podręcznikowym. Trzeci bohater tej opowieści – to oczywiście miłość, która kochanków połączyła. Czyż nie banalne?


Oczywiście - tyle, że ów banalny schemat Jurgis Kunczinas potrafił rozpisać na znakomitą, zapierającą dech w piersiach powieść. 

Po pierwsze – realia. Lata 80-te, Wilno, surowa sowiecka rzeczywistość, którą i Litwini, i Polacy i Białorusini chcieliby jak najszybciej zapomnieć. Sowiecki system wartości, sposób traktowania ludzi, szczególnie chorych czy ... właśnie – alkoholików. Są w tej książce fragmenty niczym nie ustępujące legendarnej powieści Jerofiejewa – Moskwa –Pietuszki

Po drugie – bohater – nieudacznik i moczymorda pierwszej wody – opętany miłością potrafi znaleźć siły, by wrócić z pijackiego zesłania do szpitala gdzieś w głębi Związku Radzieckiego do niej, do ukochanej, tej jedynej – ba, nie tylko wrócić, ale i wyjść z nałogu... a przynajmniej spróbować. A kiedy ukochaną utraci – właśnie miłość – jedyne, co mu w życiu pozostało poza chorobą alkoholową – każe odnaleźć Tulę, a właściwie jej prochy – i po kryjomu pogrzebać pod podłogą małego mieszkanka gdzieś nad brzegiem Wilenki, na pokrywie urny wyrywszy uprzednio dwa zdania : „ Tu leży Tula. Bóg zna jej prawdziwe imię.” To jedna z najpiękniejszych scen tej książki. 

Po trzecie wreszcie – narracja, sposób opowiadania, język i fraza prozy Kunczinasa. Blisko 250 stron zamkniętych w ... monologu ! Ile w tym pracy tłumaczki książki na język polski – poetki Alicji Rybałko – trudno – nie znając litewskiego –ocenić, ale przepiękna polszczyzna tej powieści to bez wątpienia jej właśnie zasługa. A jeśli Tula wcale nie istniała – pomyślałem – zamykając książkę po lekturze? Czy jest to powieść li tylko o miłości? A może o poszukiwaniu idei, sensu życia – nawet jeśli dla bezdomnego alkoholika nie ma ono sensu żadnego? 
Powieść Jurgisa Kunczinasa uznana została przez krytyków za jedno z najważniejszych osiągnięć współczesnej literatury litewskiej, czego dowodem była nagroda Związku Pisarzy Litewskich. 

Sam autor mieszka w Wilnie, ma w dorobku sześć tomików wierszy, pięć zbiorów opowiadań i trzy powieści, pisze też scenariusze filmowe, tłumaczy z języka niemieckiego. Jak na rocznik 1947 – dorobek to spory. Wydaje się jednak, że najlepsze książki Kunczinas ma jeszcze przed sobą. Wydana przez sejneńskie wydawnictwo „Pogranicze” - Tula jest ich znakomitą zapowiedzią. Obyśmy tylko nie musieli zbyt długo czekać.

Wiesław Szymański, MUZA, 08.09.2002

 

Jurgis Kunčinas Tula Sejny 2002, Fundacja Pogranicze.

 


Komentarze:

Dodaj swój komentarz:

Imię i nazwisko:*

Adres e-mail:*

Treść:*

ładowanie...

Kod z obrazka:*

 

 pola oznaczone * są wymagane

Szukaj na stronie

Przekaż 1% podatku na rozwój Międzynarodowego Centrum Dialogu w Krasnogrudzie

Europejska Nagroda Kultury Księżniczki Małgorzaty

Sejneńskie  „Pogranicze” zostało laureatem Europejskiej Nagrody Kultury Księżniczki Małgorzaty, przyznawanej przez Europejską Fundację Kultury z siedzibą w Amsterdamie.

Oferta edukacyjna

Wydarzenia pogranicza na stronie 

  

 Administrator strony Pogranicza
(Na ten adres prosimy pisać w razie ewentualnych problemów związanych z funkcjonowaniem nowej strony, jak również zadawać pytania dotyczące odnajdywania treści z jej poprzedniej wersji. Postaramy się udzielić Państwu wszelkiej możliwej pomocy)

administrator@pogranicze.sejny.pl

Darowizny uzyskane przez Fundację Pogranicze

W związku z otrzymaniem darowizn, na podstawie art. 18 ust. 1f, pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, ze zmianami), Fundacja Pogranicze podaje do publicznej informacji, że łączna kwota uzyskana z tego tytułu w okresie od 01.01.2016 r. do 31.12.2016 r. wyniosła 254.355,17 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt pięć zł 17/100).

W 2016 roku Fundacja uzyskała również kwotę 9.230,90 zł w formie wpłat z 1% podatku.

Otrzymane darowizny Fundacja Pogranicze w całości przeznaczyła na realizację działań statutowych.

Towarzystwo Inwestycji Społeczno – Ekonomicznych S.A. w Warszawie udzieliło nam pożyczki na zamknięcie inwestycji oraz pomogło zorganizować montaż finansowy przy współpracy z Polskim Bankiem Spółdzielczym w Ciechanowie dla zapewnienia pełnej płynności przy prowadzeniu inwestycji związanej z rewitalizacją zabytkowego kompleksu dworskiego w Krasnogrudzie, w którym powstaje Międzynarodowe Centrum Dialogu.

www.tise.pl

Informacja o plikach cookies

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.