Ocalały spod smoczej łapy, (kon), "Gazeta Współczesna", 23-25.07.1999

Kto bywał w Sarajewie, ten na okładce książki Antonije Žalicy "Ślad smoczej łapy" bez trudu rozpozna trasy własnych wędrówek po bulwarach wzdłuż nurtu Miljacki i mostami nad nią, urokliwymi uliczkami w cieniu meczetów i kościołów, aż po boščaršiję, gdzie w uliczce kowali-złotników zawsze słychać było dźwięki młoteczków. 

Kto bywał w Sarajewie i miał tam przyjaciół, a potem widział w telewizji, co wojna zrobiła z tym przepięknym miastem i jego ludźmi, ten nie zdziwi się, że na mapie z okładki książki zaznaczono miejsca eksplozji oraz że z otaczających wzgórz lufy czołgów i ciężkich karabinów maszynowych wycelowane są w ludzkie postacie i budynki. To fragment autentycznej mapy "Sarajewo 1992-1995", użytej jako wstrząsający znak graficzny (oprac. Krzysztof Czyżewski) w polskiej edycji "Śladu smoczej łapy", wydanej przez Fundację "Pogranicze" w Sejnach w Bibliotece Krasnogrudy. 


"Ślad smoczej łapy" - ślad wojny na Sarajewie to zapis autentycznych przeżyć trzydziestoparolatka, urodzonego w stolicy Bośni. Antonije Žalica, syn pisarza Miodraga Žalicy (autora m.in. "Rzymskiego dnia"), absolwent studiów z zakresu literatury powszechnej i filozofii, poszedł tą samą drogą, co ojciec: zadebiutował tomem wierszy "Tit", wydaje dramaty i opowiadania. W czasie wojny mieszkał w Sarajewie, gdzie wraz z grupą artystyczną SAGA realizował filmy dokumentalne, uhonorowane w 1994 r. przez Europejską Akademię Filmową nagrodą FELIKSA. Książkę o Sarajewie mógł napisać, bo ocalał. Bo w końcu 1993 r. został wykładowcą reżyserii w szkole filmowej - ale już w Amsterdamie. 

"Ślad smoczej łapy", książka czytana już w wielu krajach, została zachęcająco zdefiniowana przez polską tłumaczkę, Magdalenę Petryńską, bo "...w niej żyje duch Sarajewa. Są tu wszyscy mieszkańcy miasta-symbolu - Muzułmanie, Serbowie i najmniej liczni Chorwaci, i są oni po wszystkich stronach frontu - z wyboru, zbiegiem okoliczności, "z musu" - we wszystkich formacjach, w wojsku i w paramilitarnych bandyckich oddziałach. Ale przede wszystkim bohaterami książki są zwykli ludzie pomagający sobie nawzajem... Jednego w książce nie ma - nie ma nienawiści i pogardy". Nacjonalizm? Autor pisze: "Wszyscy się śmieją. Wszyscy. Nacjonalizm wtedy był dla nas śmieszny, bo znaliśmy go tylko z dowcipów. Zgrywa i nic więcej...". Do czasu. 

Opowiadania Žalicy to niby takie zwykłe zapiski o codziennych sprawach ambitnych artystów, załatwianiu leków dla chorego ojca, a potem żywności i wody, wieczorne rozmowy przy rakiji grupki przyjaciół, przemieszanej etnicznie i przez to wcale nie żywiącej do siebie urazy. Tak przecież było w Sarajewie, i kto tam bywał, ten wspomina również zaprzyjaźnionych Muzułmanów, Serbów i Chorwatów... Pisząc zwykłym, potocznym językiem, podbudowanym filozoficznymi refleksjami, autor zbudował narastającą dramaturgię swoich opowieści, kończąc każdą z nich pointą jak wykrzyknik. I tym układem tematycznym, gdzie pomiędzy "Żółtym śniegiem" oraz "Kapuletami i Montekiami" a "Legendą o zbrojnym narodzie" są trzy cykle po trzy opowiadania: o ziemi, o ogniu, o wodzie i jedno o powietrzu. Tymczasem, w Jugosławii trwa problem Kosowa. 

(kon), "Gazeta Współczesna" 23-25.07.1999

Antonije Žalica, Ślad smoczej łapy, Sejny 1999, Pogranicze.


Komentarze:

Dodaj swój komentarz:

Imię i nazwisko:*

Adres e-mail:*

Treść:*

ładowanie...

Kod z obrazka:*

 

 pola oznaczone * są wymagane

Szukaj na stronie

Pogranicze on-line - prezentacja w przestrzeni wirtualnej naszych artystycznych i edukacyjnych działań w Sejnach i Krasnogrudzie, a także na innych pograniczach świata.

Dziecięcy Uniwersytet Pogranicza

 

 

Mikołaj Trzaska i Orkiestra Klezmerska Teatru Sejneńskiego. 8 sierpnia 2020

Wspomnienie Misterium Mostu 2020

TONY JUDT LECTURE, wykład Krzysztofa Meissnera - Fizyka i transcendencja

Sejneńska Spółdzielnia Jazzowa - Kuba Więcek Trio - 24 lipca 2020

III Debata WOKÓŁ XENOPOLIS

II Debata WOKÓŁ XENOPOLIS

I Debata WOKÓŁ XENOPOLIS

 

 

Oferta edukacyjna

Darowizny uzyskane przez Fundację Pogranicze

W związku z otrzymaniem darowizn, na podstawie art. 18 ust. 1f, pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, ze zmianami), Fundacja Pogranicze podaje do publicznej informacji, że łączna kwota uzyskana z tego tytułu w okresie od 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. wyniosła 58.155,28 zł.

W 2019 roku Fundacja uzyskała również kwotę 8.846,30 zł w formie wpłat z 1% podatku oraz 10.212,62 z tytułu zbiórki publicznej nr 2018/2901/OR.

Otrzymane darowizny Fundacja Pogranicze w całości przeznaczyła na realizację działań statutowych.

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

INFORMACJA O POLITYCE PRYWATNOŚCI